All Posts

Acziyet dökülüyor dudaklarımdan, kaçıyorum. Bedenim çürür gibi acıyor; ölüm affedilmiyor. Bedenini boğazından yakalayan o celalli akıntı gibi, ruhumu boğar kederin… Güzel tenimin dönüşeceği cesedi ne görebiliyorum ne de koklayabiliyorum; ancak biliyorum: Herkes ölür bir gün. İçime akan gözyaşlarım, çaresizliğimi süsler öpülmeden büzülmüş dudaklarım, çocukluğuna küskün ruhum, bir de toprağına aldığım Lilyumlar… Biz seni andık bugün. Herkes ölür bir gün, fakat ben dipdiri beden

Şu hayat kitabının sayfalarını atlamak için buruşturuyorum parmaklarımı bugün, Bugün insanlar uzak geliyor, Asla tırmanmaya mecalim olmayan bir dağın zirvesi gibi. Soğuk geliyorsun hayat, bir zamanlar aile, şimdi yabancı olan yüzler misali. Sen bugün kokusunu bilmediğim, elime almadığım topraklara vatanım, demek gibisin. Sen sonbaharı bahane edip, dalından kopmaya niyetlenmiş kestane ağacının yapraklarısın bugün. Kalbimde taptaze yaşar iken, kara toprağı bahane edip çürüyen